1- منظورت رو از مشکلات استدلال من درباره‌ی تعریف نیما از جبر با استفاده از اصل ابطال‌پذیری متوجه نشدم (که گفته‌ای آدم‌های زیادی در قرن گذشته آن را نقد کرده‌اند). سعی من این بود که بگویم آن نظریه، علمی نبود و حداقل کاملا علمی نبود چون همیشه راه فرار باریکی برای توجیه تناقضاتش با جهان واقع برای خود نگه می‌داشت.

2- گفته‌ای که من در ابتدا گفته‌ام: ” يک سيستم نسبت به کسي که تمام رفتار آينده‌ي آن را پيش‌بيني کند، مجبور است ولي نسبت به کسي که نتواند همه چيز را درباره‌اش به يقين پيش‌بيني کند، مختار است”. در حالی‌که این گفته‌ی من نیست بلکه (در کنار مشکل وابستگی تعریف سیستم مجبور به تعریف دانای کامل و بالعکس) مشکل دوم تعریفی است که از وارد کردن عنصر ناظر دانای کامل یا ناقص به تعریف‌مان وارد می‌شود و آن اینکه یک سیستم ممکن است نسبت به یک ناظر مجبور باشد و نسبت به یک ناظر دیگر مختار. درحالیکه تصور من بر این است که جبر یا اختیار یک فاعل به هیچ ناظر بستگی ندارد.

3- گفته‌ای که من فرض را بر وجود اختیار گرفته و سپس به تاثیر پذیری و چگونگی آن پرداخته‌ام. کاملا حرفت درست است. فکر می کنم این روش‌ علمی پذیرفته‌شده است. مثلا یک دانشمند که اعتقاد به خاصیت موجی نور دارد، فرض را بر آن گذاشته و سعی می‌کند رویدادهای جهان واقع و آزمایش‌های تجربی را با تکیه بر این فرض توجیه کند. درواقع هیچ راه دیگری نیز ندارد. کسی نیست که از موجی یا ذره‌ای بودن نور مطمئن باشد و یک نظریه با یک سری مفروضات سعی می کند علاوه بر توجیه چیزهای پذرفته‌ی قبلی، رویدادهای مبهم و بدون جواب را نیز توضیح داده و بدین ترتیب به حقیقت نزدیک شود. من هم با فرض وجود اختیار، سعی کرده‌ام برخی مثال‌های موجود در نوشته‌ی دوستانم را دوباره بررسی کرده و رویدادهای مبهم را به آن حواله دهم (مثل همان تاثیر جامعه یا قدرت که خودت هم به درستی کامل به آن اشاره کرده‌ای و نیز تنوع و گوناگونگی فراوان موجود در زندگی‌های بشری).